modelcontextprotocol/python-sdk
Watch
1
0
Fork
You've already forked python-sdk
 0
Code Issues Pull requests Projects Releases Packages Wiki Activity Actions

docs: refresh translations, and translate pages in parallel (#3458)

Browse source
This commit is contained in:
Max 2026-09-07 13:35:53 +01:00 • committed by GitHub
commit fd66270926
No known key found for this signature in database
GPG key ID: B5690EEEBB952194
1 changed files with 4821 additions and 2277 deletions
Download patch file Download diff file Expand all files Collapse all files

37
i18n/tr/pages/get-started/first-steps.md
View file

@ -1,6 +1,6 @@
---
translation:
sections: [0d6c05bcbf836bf3, 59a7b14eeefc68c1, 7114d8d6daba203f, e8bbb56a98ba7bc9, 5138010f6159901c, f78da7c7c363d4c6, 220a939cab348686]
sections: [0d6c05bcbf836bf3, 9a78b5f6b44b18ab, 7114d8d6daba203f, e8bbb56a98ba7bc9, bfd2fd1153e71dac, 1615a994ef071fdd, 65c599fae991f245]
tool: 1
---
# İlk adımlar {#first-steps}
@ -17,7 +17,7 @@ Bundan sonraki her sayfada göreceğiniz üç sözcük:
* **İstemci**, host'un içinde yaşar ve MCP konuşur. Host, bağlandığı her sunucu için bir istemci çalıştırır.
* **Sunucu**, bu SDK ile sizin oluşturduğunuz şeydir. İstemcilere bir şeyler sunar. Modelle hiçbir zaman doğrudan konuşmaz.
Sunucuyu siz yazarsınız. Host'lar başkasının ürünüdür. SDK size bir de `Client` verir. Onu sunucularınızı test etmek için kullanırsınız; bu sayfanın ilerisinde karşınıza çıkar.
Sunucuyu siz yazarsınız. Host'lar başkasının ürünüdür. SDK size bir de `Client` verir: bir host'un bir sunucuya URL ile ulaşmak ya da onu alt süreç olarak başlatmak için kullanacağı sınıfın ta kendisi. Bu sayfanın ilerisinde karşınıza çıkar; sunucularınızı da onunla test edeceksiniz.
## Üç temel öğe {#the-three-primitives}
@ -83,22 +83,20 @@ Inspector'da üç sekme gördünüz. Üç tane olduğunu nereden bildi?
Bir istemci bağlandığında sunucu **yeteneklerini** beyan eder: hangi istek ailelerini yanıtlayacağını. İstemci, neyi isteyeceğine karar vermek için bu beyanı kullanır. Bunu siz hiç yazmadınız; `MCPServer` sizin yerinize beyan eder.
Kendiniz bakın. SDK'nın `Client`'ı sunucu nesnesini doğrudan kabul eder ve ona **bellek içinde** bağlanır (alt süreç yok, port yok):
Kendiniz bakın. Bir terminalde `server.py` dosyasını HTTP üzerinden çalışır halde bırakın:
```python
import asyncio
```console
uv run mcp run server.py --transport streamable-http
```
from mcp import Client
ve başka bir terminalden bir istemciyi ona yöneltin:
from server import mcp
```python title="client.py" hl_lines="7-8"
--8<-- "docs_src/first_steps/tutorial001_client.py"
```
async def main() -> None:
async with Client(mcp) as client:
print(client.server_capabilities.model_dump(exclude_none=True))
asyncio.run(main())
```console
python client.py
```
```text
@ -115,11 +113,12 @@ Bu sözlük, sunucunuzun beyan ettiği **yeteneklerdir**. Bağlanan her istemcin
`MCPServer` üç temel öğenin hepsini sunar; bu yüzden üçü de her zaman beyan edilir.
Orada ne olmadığına dikkat edin. `completions` (kaynak şablonları ve prompt'lar için argüman otomatik tamamlama) sizin yazacağınız bir işleyici gerektirir; bu sunucuda yok, dolayısıyla yetenek de yok ve uslu bir istemci sormaz. İsteğe bağlı her şey için kural budur: şeyi kaydedin, yetenek belirir; **[Tamamlamalar](../servers/completions.md)** bunu kanıtlar.
Orada ne olmadığına dikkat edin. `completions` (kaynak şablonları ve prompt'lar için argüman otomatik tamamlama) sizin yazacağınız bir işleyici gerektirir; bu sunucuda yok, dolayısıyla yetenek de yok ve kurallara uyan bir istemci sormaz. İsteğe bağlı her şey için kural budur: şeyi kaydedin, yetenek belirir; **[Tamamlamalar](../servers/completions.md)** bunu kanıtlar.
!!! info
`Client(mcp)`, bu belgelerdeki her örneğin test edildiği aynı bellek içi istemcidir;
sizinkileri de böyle test edeceksiniz. Kendine ait koca bir sayfası var: **[Test etme](testing.md)**.
Bu `client.py` eksiksiz bir MCP istemcisidir; sayfası da **[İstemci](../client/index.md)**.
Bir testte terminali ve portu atlar, `Client`'a doğrudan sunucu nesnesinin kendisini verirsiniz:
`Client(mcp)`. Onun da kendine ait koca bir sayfası var: **[Test etme](testing.md)**.
## Yazmadıklarınız {#what-you-did-not-write}
@ -128,7 +127,7 @@ Bu sayfaya dönüp bir bakın. Üç küçük Python fonksiyonu yazdınız. Şunl
* Bir JSON Schema. `a: int, b: int`, `add` şemasının *ta kendisidir*.
* Bir istek işleyici. `tools/list`, `resources/read`, `prompts/get`: hepsi sizin yerinize sunulur.
* Bir yetenek beyanı. `MCPServer` onu sizin yerinize yaptı.
* Tek satır protokol. Sürüm anlaşması, JSON-RPC çerçevelemesi, yetenek değiş tokuşu: hepsi `mcp dev` ve `Client(mcp)` içinde oldu ve siz hiçbirini görmediniz.
* Tek satır protokol. Sürüm anlaşması, JSON-RPC çerçevelemesi, yetenek değiş tokuşu: hepsi `mcp dev` ve `client.py` içinde oldu ve siz hiçbirini görmediniz.
SDK'nın bütün meselesi bu oran.
@ -139,6 +138,6 @@ SDK'nın bütün meselesi bu oran.
* Her temel öğe için bir dekoratör: `@mcp.tool()`, `@mcp.resource(uri)`, `@mcp.prompt()`. Ad, açıklama ve şema fonksiyondan gelir.
* İçinde `{param}` olan bir URI, somut kaynaklardan ayrı listelenen bir kaynak **şablonu** oluşturur.
* Sunucunun **yetenekleri** sizin yerinize beyan edilir ve bir istemci yalnızca sunucunun beyan ettiklerini ister.
* `Client(mcp)` sunucu nesnesine bellek içinde bağlanır: ilk günden test düzeneğiniz.
* `Client("http://localhost:8000/mcp")` çalışan sunucunuzla konuşur. Ona bunun yerine sunucu nesnesini verin, `Client(mcp)`, ve ilk günden test düzeneğiniz olur.
Sırada **[Gerçek bir host'a bağlanma](real-host.md)** var: bu sunucu, gerçekten, Claude Desktop'ın ya da bir IDE'nin içinde. Ardından **[Test etme](testing.md)**: bir sayfa, bir bellek içi istemci ve çalışıp çalışmadığını bir daha asla tahmin etmek zorunda kalmazsınız. Ondan sonra her temel öğenin kendi sayfası var; modelin yönettiğiyle başlıyoruz: **[Araçlar](../servers/tools.md)**.